Wywieźli mnie, to znaczy moja sąsiedzka komuna, na leśną działkę. Na leśnych działkach pachnie dzieciństwem, harcerstwem oraz wielką nieszczęśliwą miłością. Na leśnych polanach, wśród skrzypcowania szalonych świerszczy i szumu wysmukłych i pramądrych drzew, przychodzą mi rewelacyjne, doskonałe pomysły. Moja głowa otwiera się, a z niej, niczym z buchającego parą garnuszka czarownicy, wydobywają się barwne postacie, szlachetne idee, misterne intrygi. Wystarczyłoby sięgnąć po gruby brulion i zapisać go, aż po ostatnią stronę, a następnie radośnie wysłać cenny rękopis do wydawnictwa. Niestety, w rzeczywistości pełnej wspomnień z dzieciństwa, blizn po nieszczęśliwej miłości a także wypełnionej codziennymi frustracjamii, moment zapisywania nie następuje. Tak było i tym razem. Zanim zdążyłam pomyśleć o możliwości wyjęcia kartki okazało się, że już niedziela i jutro do pracy. Czy naprawdę jedynym wyjściem jest zaszyć się w leśnej głuszy? Trochę  to rozczarowujące, zważywaszy na fakt, że jestem miejska do szpiku kości i uciekam z piskiem i łzą na widok byle chrabąszcza. Temat pisania  dręczy jak wyrzut sumienia i przypomina, że jeżeli nie spróbuję to grozi mi rutyna, szarzyzna i tym podobne. A tego nie chcemy. Jedynym pocieszeniem wydaje się być to, że zakupiłam karnet na fitness. Mogę teraz w nieograniczonych ilościach chodzić na jogę, pilates, stretching, abt, tbc, zumbę i inne cuda wianki, których nazw jeszcze nie rozszyfrowałam. Mili państwo, dobranoc tymczasem, jutro praca. Do urlopu jeszcze tylko 4 dni. I choć zgodnie z popularnym teraz nurtem uważności staram się cieszyć każdą chwilą, skupiać  na tu i teraz, a nie tylko czekać weekendu czy wakacji, to przyznacie, że 2 tygodnie urlopu są całkiem przyjemną perspektywą!