Zosia powiedziała wczoraj, że coś mi się stało w głowę kiedy jej nie było ( czyli pół roku) i że coś z tym trzeba zrobić. Z determinacją rzekła IDZIEMY NA TRENING. Poszłyśmy. Terapia bardzo skuteczna - w moim ciele wytworzyło się mnóstwo endorfin, a ja jestem szczęśliwa, pewna siebie i gotowa realizować najambitniejsze przedsięwzięcia. Artykuły? Proszę bardzo. Festiwale? Proszę bardzo. Londyn? Proszę bardzo. Fantastiko. I znów mi się chce i nawet tak sobie myślę, że mogłabym wstawać rano. ( Wtajemniczeni wiedzą, co oznacza dla mnie poranna pobudka.)
Ponadto umiem zrobić oszukane przejście w tył z drabinek!

Przed treningiem odwiedziłyśmy reporterską kawiarnię, w której uświadomiłam sobie swoje ambicje i możliwości. Chyba mi z tym dobrze. Muszę tylko utrzymać te chęci i wiarę i wszystko. Zatem, w sposób pozornie nie związany z chęciami i wiarą, czeka mnie zima akrobatyczno-jogińsko- łyżwiarska z nutką tańca.